Bu aralar hep bişeyler yazma hevesindeyken ölüyorum bilgisayar karşısında. Edebiyat parçalamak isterdim ama yok, herşey öyle net ki, sanata yer yok maalesef. Eskiden böyle değildi, herşeye bin anlam, herşeyin ardından bir şiir. Şiir yazamıyorum mesela şimdi, ilerde diyorum belki başkaları için. Şimdi farkettim, unutmak diye birşeyde yok o zaman.. Başka şiir yazarkende ilk şiirimi hatırlarım, başka başka şiirler yazarkende... İlk şiirimi, ilk "baharlarımı" . Yine şimdi farkettim kırık tırnağımı incelerken, son şiirimde taa ilk şiirimi hatırlamamıştım. evet unutmak diye birşey var o zaman. ve şimdi radyo eksende güzel şarkılar vardır, anlamazsın ne dediğini ama sana hayatın güzelliklerini anlattığını falan düşünürsün, için kıpırdar hani... Ama bugün tercihim sessizlik...