efendim formspring'tir twitter'dır döndüm dolaştım gene başladığım yerdeyim. insanın kendi evi gibisi yok. hala yorum yapamasam da kıç blogger hesabım yüzünden.. arkadaşım "göt" onun adı "göt" derdi...
ve doluyum bir boşluğa karşı, kafamın çatlamadığı bir saat anlatmak isterim...

bugün kimin bloguna baksam 500 takipçisi var. 237 takipçisi var. 185 takipçisi var.
takip et butonuna basıyorum
501. takipçisi oluyorum
238.
186.
..
.

bense 1. gün dağıtıp, bi radyo eksen bi karma love açarak toplamaya çalıştığım odamı 3.gün de hala toplamayı bitirememiş vaziyette, bi yandan yerde bekleyen özene bözene dizilmiş kitaplarıma bakarak bi yandan messengerda "kokusu giden kitaplarından" şikayet eden arkadaşıma, "eski basım kitaplarla koyun koyun sokuştur sayfalarını, halının altına at, kesin bulaşacaktır" diyerek akıl veriyorum.

yani her şey olması gerektiği gibi sanki...

her şeyin bıraktığımız gibi olması iyi bir şey mi bilemiyorum.

bilgisayarımın kenarına attığım saç taneleri aynı yerlerinde...
çöp kutum her bakış atışımda aynı dolulukta..
yakın arkadaşlarım hep aynı, ilkokulda bıraktığım o tuhaf hallerinde..
jon hamm hala yakışıklı ve genç..
robert de niro hala gel yanaklarımı sıka sıka öldür beni diyor.
mahallemizdeki poster satan bey hala al pacinonun 2010 yılındaki halini değil, 1983 yapımı scarfacedeki, "mahalleden geçen mehmet" halindeki fotoğrafının olduğu posterleri getiriyor.
hacivat yorum yazmıyor artık.
radyo eksen hala hayatta hiç bi sorun yokmuş tınısındaki şarkıları çalıyor 7/24.
kedim hala kayıp, dün gece, önceki, önceki ve önceki 5 ay gibi..
ve benim kafamın içindeki ses hiç durmuyor, bundan önceki 20 yıl ve bundan sonraki meçhul zaman olacağı gibi..
başka renk de kalmadı zaten.